แผ่นหลังของพ่อ

posted on 27 Dec 2011 00:22 by horsupawut
ผมกับพ่อ เราห่างไกลกันจนเคยชิน การไม่พูดอะไรจึงเป็นธรรมเนียมไป จำได้ว่าตอนเด็ก ผมมักวิ่งไปหลบมุมห้องเวลาพ่อกลับมา กลัวว่าพ่อจะเข้ามาว่า กลัวว่าจะเข้ามายุ่งกับโลกของผม ผมรู้สึกปลอดภัยเมื่อเห็นแผ่นหลังพ่อเวลาเดินออกจากห้อง สิบกว่าปีมานี้ พวกเราสองพ่อลูกก็คล้ายมีเรื่องกระทบกระทั่งต่อสู้กันเรื่อยมา แต่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มักจะเห็นแผ่นหลังนั้นเดินออกไปทุกที ไม่กี่วันมานี้ ตอนที่กลับไปเยี่ยมที่บ้าน เมื่อถึงเวลานั่งรถกลับกทม. ผมชำเลืองไปด้านหลัง เห็นพ่อยืนดูผมนั่งรถวิ่งไปไม่ละสายตา ทำไมกันนะ เวลานั้นในหัวผมถึงนึกได้แต่แผ่นหลังของพ่อ ยามที่แบกผมลงจากบันไดไปหาหมอ พ่อที่ไม่เคยลางาน กลับนั่งเฝ้าผมทั้งวัน พ่อที่นึ่งขรึม ไม่ค่อยแสดงออกอะไร กลับรีบลงทำกับข้าวให้ผม แผ่นหลังในตอนนั้น เป็นแผ่นหลังที่ผมกลัวจริงๆงั้นหรือ? เมื่อมาถึงวันที่ผมได้มายืนอยู่ข้างหน้าแผ่นหลังนั้น ข้างหน้าที่ไกลสุดลูกตา ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร ข้างหน้าที่เราต้องเดินไปโดยมีสิ่งที่ต้องปกป้องอยู่เบื้องหลัง พ่อครับ เพราะใบหน้าที่เงียบงันของพ่อนั้นคอยแบกรับทุกอย่างใช่ไหมครับ ผมถึงได้รู้สึกว่าเบื้องหลังพ่อนั้นอบอุ่นไม่มีอันตรายใดๆมาตลอด เพราะด้านหน้าของพ่อที่ผมไม่เคยเห็นมาตลอดนี่สินะ ที่ผลักดันให้ผมเดินไปสู่เบื้องหน้าที่ไกลกว่า แม้ว่าหนทางที่ผมเลือกอาจจะต่างจากที่พ่อหรือบรรพชนเดินมา ถึงกระนั้นก็ขอให้พวกเราได้ยืนดูวันพรุ่งนี้ที่มาถึงเช่นนี้ไปเรื่อยๆนะครับ ยืนดูด้วยกัน แม้ว่าจะยืนดูอย่างนิ่งงันแบบนี้ไปเรื่อยๆก็ตาม สุขสันต์วันพ่อครับ

Comment

Comment:

Tweet